بیوگرافی:
متولد 1363
مدرک تحصیلی: دانشجوی تئاتر از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران
با بازی در فیلم « گل یخ » ساخته کیومرث پوراحمد به سینما آمد و ظرف کمتر از یک سال در پنج فیلم سینمایی نقش آفرینی کرد. تفاوت بازی او در دو فیلم « گل یخ » و « مجردها » نشان از توانایی های او دارد.
شاکردوست در « بی وفا » اولین ساخته منتقد قدیمی سینما – اصغر نعیمی – بهترین بازی کارنامه سینمایی اش را به نمایش گذاشت.

مجموعه آثار:
- گل یخ (کیومرث پوراحمد – 1383)
- مجردها (اصغر هاشمی – 1383)
- عروس فراری (بهرام کاظمی – 1383)
- چند می گیری گریه کنی؟ (شاهد احمدلو – 1384)
- قتل آن لاین (مسعود آب پرور – 1384)
- چه کسی امیر را کشت؟ (مهدی کرم پور – 1384)
- بی وفا (اصغر نعیمی – 1385)
- قاعده بازی (احمدرضا معتمدی – 1385)
- کارناوال مرگ (رضا اعظمیان – 1385)
-  حرکت اول (فرهاد نجفی – 1386)

جشنواره ها و جوایز:
- کاندید تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از نهمین دوره جشن خانه سینما برای بازی در فیلم « مجردها » – 1384
- کاندید تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از دهمین دوره جشن خانه سینما برای بازی در فیلم « چه کسی امیر را کشت؟ » -

الناز شاکردوست به همراه لیلا اوتادی و علی صادقی در فیلم حرکت اول

سینمای ایران بالاخره تصمیم گرفت انیمیشن را جدی بگیرد و آن را به عنوان یك گزینه پیش‌رو انتخاب كند. «تهران ۱۵۰۰» عنوان فیلم سینمایی انیمیشنی است كه قرار است آن را بهرام عظیمی كارگردانی كند.
وقتی به سیاهه عوامل آن نیز نگاه كنیم متوجه می‌شویم كه یك گروه حرفه‌ای برای ساخت این انیمیشن ۳ بعدی گردهم جمع شده‌اند. علاوه بر این در این انیمیشن حضور ۸ بازیگر سینمای ایران پیش‌بینی شده كه تاكنون با ۶ نفر از این بازیگران قرارداد بسته شده است.
بهرام رادان نقش اول مرد این پروژه را ایفا می‌كند. او در این فیلم سینمایی انیمیشن در نقش یك راننده تاكسی به نام جواد ظاهر خواهد شد و مهران مدیری هم در نقش یك پیرمرد ۶۰ ساله به نام اكبرآقا حضور خواهد داشت كه در واقع داستان فیلم درباره گذشته و حال اكبرآقا است. به جز این دو بازیگر، گوهر خیراندیش، مهتاب نصیرپور، حبیب رضایی و حسام نواب صفوی هم در این فیلم انیمیشن حضور خواهند داشت. آن‌طور كه شنیده می‌شود تلاش برای انتخاب بازیگر نقش اصلی زن همچنان ادامه دارد.

در حال حاضر كار عكاسی از زوایای مختلف صورت و حالات آنها مثل شادی، غم، هیجان، ترس انجام گرفته و بزرگمهر حسین‌پور از كاریكاتوریست‌های مطرح كشورمان هم براساس این عكس‌ها، كاراكتر انیمیشن آنها را خلق می‌كند. در مرحله بعد هم مدلسازان كامپیوتری براساس طراحی‌های انجام گرفته مدل سه‌بعدی این كاراكترها را می‌سازند.
در حال حاضر كار طراحی فضا و وسایل آغاز شده و حمید بهرامی از بزرگان انیمیشن ایران، این مهم را در آمریكا انجام می‌دهد و این طراحی‌ها از طریق اینترنت ارسال می‌شود. همچنین كار استوری‌برد (فیلمنامه مصور)‌ توسط مانی وطن‌دوست در حال انجام است. بجز این كار، دوبله این اثر از هفته آینده آغاز می‌شود. از آنجا كه در تمام انیمیشن‌هایی كه امروزه ساخته می‌شوند اول كار دوبله انجام می‌شود و براساس دوبله انجام شده كاراكتر را جانبخشی خواهند كرد تا حالات و لیپسینك (لب‌خوانی)‌ درست صورت گیرد.
«تهران ۱۵۰۰» با موضوعی كمدی به مضامین فرهنگی و شهرنشینی می‌پردازد. داستان این فیلم در ۱۱۳ سال آینده روی می‌دهد همه ماجراهای این فیلم در ۳۰ روز قبل از سال تحویل ۱۵۰۰ روی می‌دهد.
این فیلم را موسسه تصویر شهر و موسسه نسل اندیشه سبز تهیه كرده‌اند. نویسندگی فیلمنامه بر عهده مسعود علمداری و بهرام عظیمی بوده و سید هادی منبتی هم مدیر پروژه بوده است. همچنین اسماعیل شرعی مدیر تولید و حبیب رضایی در سمت انتخاب بازیگر این اثر همكاری می‌كنند. آیا پروژه «تهران ۱۵۰۰» موفق می‌شود. این رویا را كه مخاطب ایرانی برای یك انیمیشن ایرانی توی صف سینما بایستد را زنده كند؟

مهدی غلامحیدری

فیلم «پرچم‌های قلعه كاوه» به كارگردانی «محمد نوری‌زاد» میزبان جشنواره‌ی فیلم «تسیف» در فلوریدا شد.
این رویداد سینمایی كه به همت انجمن فیلم «سنت‌لوئیس» برگزار می‌شود از ۳۹ ژانویه تا اوایل فوریه (اواسط بهمن) میزبان آثار منتخب خود خواهد بود.
بنا به اعلام پایگاه اطلاع‌رسانی جشنواره‌ی فیلم بین‌المللی «ترژر كاست» (ICIFF)، این فستیوال امسال در سه بخش داستانی، فیلم‌های كوتاه و دانشجویی برپایی دومین دوره خود را جشن می‌گیرد.
از دیگر آثاری كه با فیلم ایرانی حاضر در «تسیف» به رقابت می‌پردازند می‌توان به «بهشت برونكسی»،
« او مرده است»، «اگر من دیكتاتور بودم»، «شبی فلسفه»، «كار هنر» و «اسب‌های سیاه» اشاره كرد.
فیلم‌ «پرچم‌های قلعه كاوه» با مدت زمان ۱۰۱ دقیقه و با تهیه کنندگی «حجت اله خسروی» داستانش را این چنین بیان می‌كند: «در یکی از روستاهای مرزی ایران جشنی برپاست اما از آنجا که سپاه ویرانگر مغولان در راه هستند اهالی باید کوچ کنند.»
در این رویداد هنری بیش از ۵۰ فیلم در معرض تماشای مخاطبان قرار می‌گیرد.

نقش های نیازمند زشتی در سینمای ایران با انتخاب نادرست بازیگران، باورپذیری خود را از دست می دهند و از آن سو نقش هایی که احتیاج به زیبایی بازیگر دارند، با انتخاب هایی چنان عجیب همراهند که تماشاگر نمی تواند تصور کند سلیقه یی که بازیگر انتخاب شده را زیبا تصور کرده، از کجا برخاسته است؟ معضل سلیقه در این سینما از جمله در مساله انتخاب بازیگران و ترسیم ظواهرشان خود را نشان می دهد. در جایگاه یک مطالعه موردی «دلداده» که از فیلم های ظاهراً مفرح و در اصل سخیف و بی لطف و بی نمک روی پرده این روزهای سینمای ماست، شخصیتی به نام آهو دارد که خواهر بزرگ دختر اصلی فیلم است و حالا که بحث ازدواج خواهر کوچک تر پیش آمده، او ناراحت و نگران است که زودتر شوهری برای خودش دست و پا کند.

نقش عملاً یکی از آن دخترترشیده های معمول سینمای فارسی است و برای آنکه خنده یی به لب تماشاگران منتظر شوخی های بامزه یک کمدی رمانتیک بیاورد، لازم است بازیگرش ظاهری نامتعادل، مثلاً چاق یا تا حدی زشت یا دست کم پا به سن گذاشته و رنگ پریده و افسرده حال و کم جان و بی رمق داشته باشد. اما برای این نقش در کمال تعجب، سحر ذکریا انتخاب شده. و عجیب تر آنکه در چهره پردازی او هم همه چیز به سمت خلق دختری آراسته و شیک پوش پیش رفته که بر اساس خصلت جاری در چهره، حتی از آن خواهر کوچک مورد توجه هم فاخرتر به چشم می آید. درباره این نمونه آشکار سلیقه غلط در سینمای ایران که بارها هم تکرار شده و می شود، با خود بازیگر به صحبت نشستیم و اینجا گوشه یی از حرف هایش را می خوانید که ضمناً مشکلات دیگر سلیقه حاکم بر این تولید سرسری را هم باز می گوید.
من تا به حال هیچ کار سینمایی ندیده بودم که اصلاً فیلمنامه یی نداشته باشد. شاید باور نکنید، ولی این فیلم بدون فیلمنامه شروع شد. در طول کار هم فیلمنامه روزانه و ورق ورق به دست مان می رسید. وقتی کار شروع می شد، طرح کلی را برایم گفتند و قرار بود آهو دختر افسرده یی باشد که یکسری اتفاق ها برایش افتاده و از نظر روحی به هم ریخته و حالا در موقعیت های طنز قرار می گیرد. تا اینجایش خوب بود و نقش، جای کار داشت. اما از جایی به بعد، دیدم که اتفاقات دیگری می افتد و نقش ها و دیالوگ ها مدام کم و زیاد می شود و هیچ چیز تکلیف مشخصی ندارد. چندین آدم مختلف، هر کدام شان در یک روزهایی فیلمنامه را روز به روز و سکانس به سکانس می نوشتند و حتی گاهی فیلمبردار در طول کار عملاً خودش کارگردانی می کرد. مثلاً می گفت این دیالوگ ها اضافی است، اینها را نمی گیریم و… حتی به این فکر کردم که کار را از نیمه رها کنم اما از نظر حرفه یی درست نبود و ممکن هم نبود. چون قراردادها همیشه یکطرفه و به نفع تهیه کننده است. این است که ادامه دادم اما می دانستم چه از آب درمی آید.
قبلاً هم در فیلم هایی که کار کرده ام، این دغدغه را نداشتم که حتماً تصویرم زیبا باشد. یادم هست در کاری از اسماعیل فلاح پور که نقشم یک زن کارگر بود، حتی اصرار می کردم که گریم زشت تر یا کمی کثیف تر داشته باشم تا تماشاگر مرا بپذیرد و باور کند. در «دلداده» هم وقتی بار اول مرا گریم کردند، گفتم این گریم آهو نیست.
وقتی قرار است آهو دختر افسرده یی باشد، وقتی قرار است به عنوان یک دختر ترشیده و در حسرت ازدواج او را ببینیم، نمی شود اینقدر از نظر ظاهری به خودش برسد. نباید به لباسش زیاد توجهی بکند. هرچه می گفتم این خط چشم، این نوع آرایش نباید روی صورت این کاراکتر باشد، فایده یی نداشت. بعد دیگر حس کردم دارم بیهوده انرژی صرف می کنم. گاهی وسط کاری، آدم دیگر از ادامه تلاش برای بهبود کار دیگران که روی کار خود آدم هم اثر می گذارد، خسته می شود.
با وجود همه ضعف های فیلمنامه یا آن چیز پاره پاره یی که به اسم فیلمنامه به دست ما می رسید، فکر می کنم اگر گریم و ظاهر آهو چیزی بود که او را به عنوان یک دختر ترشیده برای تماشاگر قابل باور می کرد، می شد به نتیجه یی کمی بهتر رسید. دست کم مثل فیلم فعلی که حتی در نمایش خصوصی اش هم حاضر نشدم و اصلاً تحمل یک بار تماشایش را هم ندارم، این طور نبود که حضور آهو در بعضی سکانس ها کاملاً زائد و بی خودی به نظر برسد. در طول فیلمبرداری، بر اساس همان سلیقه یی که سازندگان این نوع فیلم ها فکر می کنند بر جامعه حاکم است، هر کدام از بازیگران دارای سابقه کمدی مثل رضویان، صالحی، عبدی و حتی احمد پورمخبر که بنده خدا نمی توانست دیالوگ های خودش را حفظ کند، هر کس چیزهایی را اضافه می کرد و بداهه می گفت و بعضی وقت ها اصلاً کل سکانس نسبت به آن چیزی که اولش قرار بود باشد عوض می شد. کم کم نقش آهو آنقدر در این اضافات جدید نادیده گرفته شد که در خیلی صحنه ها بیهوده حضور داشت و من حتی به کارگردان و بقیه که گاهی کارگردانی می کردند، می گفتم هیچ مشکلی ندارم اگر در این صحنه ها حضور نداشته باشم. چون بعد که فیلم دیده می شود، این مقدار حضور بی خودی برای من به عنوان بازیگر بد است و حس می شود خودم را تحمیل کرده ام. به هرحال حالا عملاً همین اتفاق افتاده و نمایش این فیلم برای من خیلی تاسف آور است. چون خود دوستان که متوجه ضعف های ابتدایی نیستند و احتمالاً از فروش کار حسابی سر حال هم آمده اند.

گزارش : روزنامه اعتماد